Rechtssystemen stabiliseren de werkelijkheid via procedure, maar creëren daarbij een afstand tussen geleefde ervaring en institutionele waarheid.
Judicial systems stabilise reality through procedure, but in doing so create a distance between lived experience and institutional truth.
Page Description
Discover the challenges of managing a complex balancing act, where competing interests and constraints require careful consideration and skillful handling.
What emerges here is not an abstract structure, but a lived reality.
Judicial systems translate events into structured meaning in order to make them governable. In doing so, they create a necessary distance between lived experience and institutional interpretation.
Within that distance, the balancing operation takes place: the continuous effort to hold fact, interpretation, responsibility, and necessity together without collapsing them into simplification.
But this operation is not theoretical. It becomes visible in lived consequence.
In the Horizon case, system outputs were treated as fact. Procedural certainty replaced uncertainty. Individuals were positioned at the point where institutional abstraction became personal reality.
What followed was not only legal classification, but lived impact: accusations, convictions, loss of trust, loss of work, and in too many cases deep and irreversible harm.
These were not theoretical effects. They were real lives, altered by a system operating within its own logic of stability.
The key point is not only that errors occurred, but that they were stabilised and carried forward through institutional certainty.
This is where distance becomes responsibility.
Because once interpretation is fixed into procedure, it does not remain within the system. It enters people’s lives.
And even after correction, consequences do not fully return to where they came from.
What remains is a form of imbalance that cannot be fully undone.
Not because recognition is absent, but because lived time cannot be reversed by institutional time.
This is why it is a very hard balancing operation.
Not only in principle.
But in reality.
A reality that continues to carry the weight of what has already happened.
Het is een heel lastige evenwichtsoefening
Wat hier naar voren komt is geen abstracte structuur, maar een geleefde werkelijkheid.
Rechtssystemen vertalen gebeurtenissen naar gestructureerde betekenis om ze bestuurbaar te maken. Daarbij ontstaat een noodzakelijke afstand tussen geleefde ervaring en institutionele interpretatie.
Binnen die afstand vindt de balancerende operatie plaats: de voortdurende poging om feit, interpretatie, verantwoordelijkheid en noodzaak samen te houden zonder ze te laten vervallen in vereenvoudiging.
Maar deze operatie is niet theoretisch. Ze wordt zichtbaar in de geleefde gevolgen.
In de Horizon-zaak werden systeemuitslagen als feit behandeld. Procedurele zekerheid verving onzekerheid. Individuen kwamen terecht op het punt waar institutionele abstractie persoonlijke werkelijkheid werd.
Wat volgde was niet alleen juridische classificatie, maar geleefde impact: beschuldigingen, veroordelingen, verlies van vertrouwen, verlies van werk, en in te veel gevallen diepe en onomkeerbare schade.
Dit waren geen theoretische effecten. Het waren echte levens, veranderd door een systeem dat functioneerde binnen zijn eigen logica van stabiliteit.
Het kernpunt is niet alleen dat er fouten zijn gemaakt, maar dat deze zijn gestabiliseerd en doorgegeven via institutionele zekerheid.
Hier wordt afstand verantwoordelijkheid.
Want zodra interpretatie in procedure wordt vastgelegd, blijft ze niet binnen het systeem. Ze treedt het leven van mensen binnen.
En zelfs na correctie keren de gevolgen niet volledig terug naar waar ze vandaan kwamen.
Wat overblijft is een vorm van disbalans die niet volledig ongedaan kan worden gemaakt.
Niet omdat erkenning ontbreekt, maar omdat beleefde tijd niet kan worden teruggedraaid door institutionele tijd.
Daarom is het een zeer moeilijke balancerende operatie.
Niet alleen in principe.
Maar in werkelijkheid.
Een werkelijkheid die het gewicht blijft dragen van wat al is gebeurd.
1 Judicial Violence – Juridisch Geweld
Judicial systems are built on the promise of order.
They translate lived events into structured language, legal categories, and procedural outcomes.
In doing so, they make society governable. Yet this transformation is never neutral.
Experience becomes file. Narrative becomes charge. Uncertainty becomes conclusion.
This is where judicial violence can be understood — not as intent, but as transformation.
Something is always lost in translation. Something is always stabilised.
Modern systems depend on this stabilisation. Without it, there is only ambiguity.
But the same mechanism that enables justice also creates distance between lived reality and institutional truth.
This is the balancing operation: the effort to hold fact, interpretation, responsibility, and necessity together without collapsing them into simplification.
Rechtsstelsels zijn gebaseerd op de belofte van orde.
Ze vertalen beleefde gebeurtenissen naar gestructureerde taal, juridische categorieën en procedurele uitkomsten.
Daarmee maken ze de samenleving bestuurbaar. Toch is deze transformatie nooit neutraal.
Ervaring wordt een dossier. Een verhaal wordt een tenlastelegging. Onzekerheid wordt een conclusie.
Hier kan gerechtelijk geweld worden begrepen – niet als opzet, maar als transformatie.
Er gaat altijd iets verloren bij de vertaling. Er wordt altijd iets gestabiliseerd.
Moderne systemen zijn afhankelijk van deze stabilisatie. Zonder deze stabilisatie is er alleen maar ambiguïteit.
Maar hetzelfde mechanisme dat rechtvaardigheid mogelijk maakt, creëert ook afstand tussen de geleefde werkelijkheid en de institutionele waarheid.
Dit is de evenwichtsoefening: de poging om feiten, interpretatie, verantwoordelijkheid en noodzaak bij elkaar te houden zonder ze te laten vervallen in simplificatie.
When Nick Wallis describes the Post Office scandal as a “cover-up”, the phrase does not function as conclusion, but as tension.
Between institutional narrative, evidential reality, and human consequence.
Within structured systems, events are rarely encountered directly. They are filtered through roles, procedures, and classifications designed to produce stability.
This stability is necessary. But it also distances decision from experience.
In the Horizon system, developed by Fujitsu and used by the Post Office, errors generated financial discrepancies that were interpreted as evidence of wrongdoing.
Once inside the institutional framework, these discrepancies became fact. Interpretation hardened into procedure.
Subpostmasters, positioned at the edge of the system, became the point where system output was converted into personal liability.
The burden of explanation shifted toward the individual. The systemic origin receded from view.
This is not an exception, but a pattern.
When uncertainty enters a closed system, it is stabilised through attribution. Complexity is reduced so the system can continue to function.
This is the logic of scapegoating: not only blame, but structural reduction — the conversion of ambiguity into accountability.
Wanneer Nick Wallis het Britisch Post Office schandaal omschrijft als een „doofpotaffaire”, fungeert die uitdrukking niet als conclusie, maar als spanningsveld.
Tussen het institutionele verhaal, de feitelijke realiteit en de gevolgen voor de mens.
Binnen gestructureerde systemen worden gebeurtenissen zelden rechtstreeks ervaren. Ze worden gefilterd door rollen, procedures en classificaties die zijn ontworpen om stabiliteit te creëren.
Deze stabiliteit is noodzakelijk. Maar ze zorgt er ook voor dat de besluitvorming losstaat van de ervaring.
In het Horizon-systeem, ontwikkeld door Fujitsu en gebruikt door het Post Office, leidden fouten tot financiële discrepanties die werden geïnterpreteerd als bewijs van wangedrag.
Eenmaal binnen het institutionele kader werden deze discrepanties tot feit verheven. Interpretatie verhardde tot procedure.
Subpostmeesters, die zich aan de rand van het systeem bevonden, werden het punt waar de output van het systeem werd omgezet in persoonlijke aansprakelijkheid.
De bewijslast verschoof naar het individu. De systemische oorzaak verdween uit het zicht.
Dit is geen uitzondering, maar een patroon.
Wanneer onzekerheid een gesloten systeem binnendringt, wordt deze gestabiliseerd door toeschrijving. Complexiteit wordt gereduceerd, zodat het systeem kan blijven functioneren.
Dit is de logica van het zoeken naar zondebokken: niet alleen het toewijzen van schuld, maar ook structurele reductie — het omzetten van ambiguïteit in verantwoordelijkheid.
2 The Tension Between Individual and System
UK Post Office Scandal: Blame the person or the place?
2 mei 2025
00:00 – Start
01:36 – The Formula
04:30 – Adorno vs Milgram
07:40 – The Risks: Blaming the person
09:43 – The Risks: Blaming the place
11:28 – The Solution
13:49 – My lingering worry
18:24 – Final Thought
Summary of video:
This wasn’t a video I originally planned, but I wanted to make it for those of you patiently waiting for my next deep dive into the UK Post Office scandal. In this one, I’m bringing more psychology into the mix to explore a central question raised by so many testimonies at the inquiry:
👉 Was the scandal caused by terrible people—or a terrible place to work?
From my work in critical psychology, I use one of the most powerful ideas in social psychology—Kurt Lewin’s formula: B = f(P, E)—to unpack this question. That means behaviour is a function of both the person and the environment. And if we ignore either side of the equation, things can go seriously wrong.
I compare the views of two influential psychologists: Stanley Milgram, who said people obey authority because of the situation they’re in, and Theodor Adorno, who argued that some people have authoritarian personalities that make them more likely to commit harm. One blamed the system, the other blamed the person—and I explore what happens when we focus too much on one or the other.
Then, I bring it back to the Post Office scandal—specifically to Paula Vennells, Tim Parker, and others in power. Were they victims of a broken system? Or did they create the system that broke so many lives?
In this video, I share a small revision to Lewin’s formula that shifts how we think about responsibility and helps us see why people in power can’t just blame the system—they are the system.
If you care about justice, accountability, or just want to understand how psychology helps us make sense of scandal, corruption, and wrongdoing, this one’s for you.
This video extends the balancing operation by exploring how responsibility emerges between the individual and the system.
The question of responsibility does not resolve itself inside either the person or the system, but in the space between them.
De spanning tussen individu en systeem
Deze video verdiept de lastige evenwichtsoefening door te onderzoeken hoe verantwoordelijkheid zich vormt binnen die spanning.
De vraag naar verantwoordelijkheid wordt niet opgelost binnen het individu of het systeem, maar in de spanning daartussen.
Een verdere laag ontstaat wanneer expertise onderdeel wordt van stabilisatie.
In het Horizon-systeem speelden technische en deskundige verklaringen een centrale rol in het in stand houden van institutioneel vertrouwen. Figuren zoals Gareth Jenkins illustreren hoe gespecialiseerde kennis, die moeilijk onafhankelijk te verifiëren is, kan worden ingebed in institutionele zekerheid.
De kwestie wordt niet herleid tot individuele eerlijkheid. Het gaat om de manier waarop systemen overtuigingen stabiliseren via autoriteit.
Zodra expertise is ingebed, kan zij minder functioneren als correctie dan als bevestiging. Fouten worden niet onmiddellijk gecorrigeerd; ze worden opgenomen in de samenhang.
Wat ontstaat is een vorm van epistemische lock-in: een toestand waarin een systeem interne consistentie behoudt, zelfs wanneer die consistentie afwijkt van de externe werkelijkheid.
Hier wordt waarheid structureel. Samenhang krijgt voorrang boven correctie, stabiliteit boven herziening.
Tussen individuen en de centrale autoriteit bevindt zich een andere laag: de Federatie van SubPostmasters.
In principe zou zo’n orgaan moeten functioneren als bescherming — een ruimte van representatie en correctie binnen het systeem.
In de praktijk wordt het onderdeel van de evenwichtsoefening zelf. Het moet dicht genoeg bij de autoriteit blijven om toegang te behouden, maar tegelijk ver genoeg daarvan verwijderd zijn om weerstand te kunnen vertegenwoordigen.
Dit creëert een structurele spanning: nabijheid maakt toegang mogelijk, maar beperkt confrontatie.
Binnen deze dynamiek gaat de vraag niet alleen over wat bekend was, maar of enige laag in staat was om kennis om te zetten in effectieve weerstand.
3 Breaking Points – Collapse of Certainty
Within the balancing operation, there are moments where stability begins to fracture.
The prosecution of Seema Misra represents one such moment, where institutional confidence in Horizon was translated into legal certainty, and system output became judicial fact.
Yet doubt persisted outside formal structures — in journalism, technical commentary, and early investigative reporting such as Computer Weekly, which documented concerns long before institutional recognition.
These signals did not immediately alter outcomes, but they exposed structural instability beneath formal certainty.
The turning point came in 2017, when legal action by Alan Bates and the group of 555 Subpostmasters transformed dispersed testimony into collective challenge.
This led to the judgment of Lord Peter Fraser, who declared many convictions “unsafe”, not merely correcting individual cases but reclassifying the reliability of the evidential system itself.
What followed — public inquiry, media reconstruction, dramatization — did not produce truth, but expanded its visibility.
Across these stages a pattern becomes visible: early doubt is not decisive; institutional certainty persists; correction arrives only after sustained accumulation of pressure.
3 Breekpunten – het instorten van zekerheid
Binnen de evenwichtsoefening zijn er momenten waarop stabiliteit begint te breken.
De vervolging van Seema Misra vormt zo’n moment, waarin institutioneel vertrouwen in Horizon werd vertaald naar juridische zekerheid, en systeemoutput juridische feiten werd.
Toch bleef twijfel bestaan buiten de formele structuren — in journalistiek, technische commentaren en vroege onderzoeksjournalistiek zoals Computer Weekly, dat zorgen al documenteerde lang voordat er institutionele erkenning kwam.
Deze signalen veranderden de uitkomsten niet onmiddellijk, maar legden een structurele instabiliteit bloot onder de formele zekerheid.
Het kantelpunt kwam in 2017, toen juridische actie van Alan Bates en de groep van 555 Subpostmasters verspreide getuigenissen omvormde tot een collectieve uitdaging.
Dit leidde tot het vonnis van Lord Peter Fraser, die vele veroordelingen als “unsafe” bestempelde — niet enkel als correctie van individuele zaken, maar als herclassificatie van de betrouwbaarheid van het gehele bewijssysteem.
Wat volgde — openbaar onderzoek, mediaherinterpretatie, dramatisering — produceerde geen waarheid, maar vergrootte de zichtbaarheid ervan.
In al deze fasen wordt een patroon zichtbaar: vroege twijfel is niet doorslaggevend; institutionele zekerheid blijft bestaan; correctie komt pas na een langdurige opeenstapeling van druk.
4 Scale and Irreversibility
The scale of the scandal is not only numerical but structural.
Hundreds of Subpostmasters were wrongly prosecuted, many imprisoned, including young individuals such as Tracy Felstead. The consequences extended into financial collapse, reputational destruction, and long-term psychological harm.
The mechanism of harm was repeated across cases, each processed individually but produced through the same structural logic.
Irreversibility begins where institutional decisions enter lived life. Even when convictions are later declared unsafe, the temporal asymmetry remains: correction arrives after consequence.
What is restored in law is not what is restored in life.
SCHAAL EN ONOMKEERBAARHEID
De schaal van het schandaal is niet alleen numeriek maar structureel.
Honderden Subpostmasters zijn onterecht vervolgd, velen gevangengezet, waaronder jonge personen zoals Tracy Felstead. De gevolgen reikten verder tot financiële ineenstorting, reputatieschade en langdurige psychologische schade.
Het mechanisme van schade herhaalde zich over de verschillende zaken heen, elk afzonderlijk behandeld maar voortgebracht door dezelfde structurele logica.
Onomkeerbaarheid begint waar institutionele beslissingen het geleefde leven binnentreden. Zelfs wanneer veroordelingen later als “unsafe” worden bestempeld, blijft de temporele asymmetrie bestaan: correctie komt na de consequentie.
Wat in het recht wordt hersteld, wordt niet in het leven hersteld.
5 Closing Reflection – Distance, Responsibility, and Moral Injury
At the centre of this structure lies distance.
Modern institutions operate through separation: administrative, legal, procedural. This distance allows systems to function at scale, but it also transforms perception.
Harm becomes abstraction. Responsibility becomes distributed. Outcomes become procedural effects.
Accountability diffuses across a structure that no single actor fully perceives.
Subpostmasters occupy the point where abstraction ends — where system output becomes lived consequence.
At this boundary moral injury becomes visible: the experience of being held responsible for what cannot be controlled, explained, or resolved.
It is not only harm, but misalignment between institutional meaning and lived reality.
SLOTBESCHOUWING – AFSTAND, VERANTWOORDELIJKHEID EN MORELE SCHADE
In het centrum van deze structuur ligt afstand.
Moderne instituties functioneren via scheiding: administratief, juridisch, procedureel. Deze afstand maakt het mogelijk dat systemen op grote schaal kunnen functioneren, maar ze verandert ook de manier van waarnemen.
Schade wordt abstractie. Verantwoordelijkheid wordt verspreid. Uitkomsten worden procedurele effecten.
Verantwoordelijkheid diffundeert binnen een structuur die geen enkele actor volledig overziet.
Subpostmasters bevinden zich op het punt waar abstractie eindigt — waar systeemoutput geleefde consequentie wordt.
Op deze grens wordt morele schade zichtbaar: de ervaring verantwoordelijk gehouden te worden voor wat niet kan worden gecontroleerd, verklaard of opgelost.
Het is niet alleen schade, maar een ontregeling tussen institutionele betekenis en geleefde werkelijkheid.
6 Legal Classification and the Paradox of Identity
A further paradox emerges in the enduring effects of legal classification.
In cases such as Jo Hamilton, a criminal conviction functioned not only as a legal outcome but as a redefinition of identity across other institutional systems.
Even where social knowledge continued to recognise an individual as trustworthy, the formal legal label operated independently once recorded.
This produced a structural contradiction: a person socially understood as reliable could simultaneously be treated as untrustworthy within institutional contexts.
The consequences extended beyond reputation into regulated aspects of life, including professional restrictions affecting contact with children in schools.
What emerges is not only stigma, but a disjunction between lived identity and recorded classification.
Legal systems do not only resolve cases. They produce enduring categories that continue to operate across systems long after evidential foundations are questioned or overturned.
The label becomes structurally autonomous from the person it describes — even when collective knowledge no longer aligns with it.
Juridische classificatie en de paradox van identiteit
Een verdere paradox ontstaat in de blijvende effecten van juridische classificatie.
In zaken zoals die van Jo Hamilton functioneerde een strafrechtelijke veroordeling niet alleen als juridisch eindresultaat, maar ook als een herdefiniëring van identiteit binnen andere institutionele systemen.
Zelfs wanneer sociale kennis iemand bleef erkennen als betrouwbaar, bleef het formele juridische label onafhankelijk functioneren zodra het eenmaal was vastgelegd.
Dit creëerde een structurele tegenstelling: een persoon die sociaal als betrouwbaar werd gezien, kon tegelijkertijd binnen institutionele contexten als onbetrouwbaar worden behandeld.
De gevolgen reikten verder dan reputatie en raakten ook gereguleerde aspecten van het leven, waaronder professionele beperkingen met betrekking tot contact met kinderen op scholen.
Wat hier ontstaat is niet alleen stigma, maar een breuk tussen geleefde identiteit en vastgelegde classificatie.
Rechtssystemen lossen niet alleen zaken op. Ze produceren blijvende categorieën die blijven functioneren binnen systemen, lang nadat de bewijslast is herzien of onderuitgehaald.
Het label wordt structureel autonoom ten opzichte van de persoon die het beschrijft — zelfs wanneer collectieve kennis niet langer met dat label overeenkomt.
7 Final Reflection – the Limit of Disbelief
There remains a final difficulty in holding this structure together.
It feels as if it should not have been possible. That it should have broken earlier. That someone must have stopped it.
But large systems do not require universal agreement to persist.
They operate through fragmentation of knowledge, separation of roles, and uneven distribution of authority.
No single layer sees the whole. No single actor holds sufficient visibility and power to correct the system alone.
That gap — between knowledge, authority, and correction — is where the system continues to function long after it should have been challenged.
SLOTBESCHOUWING – DE GRENS VAN ONGELOOF
Er blijft een laatste moeilijkheid bestaan in het bijeenhouden van deze structuur.
Het voelt alsof dit niet mogelijk had mogen zijn. Alsof het eerder had moeten instorten. Alsof iemand het had moeten stoppen.
Maar grote systemen hebben geen universele instemming nodig om te blijven bestaan.
Zij functioneren via fragmentatie van kennis, scheiding van rollen en een ongelijke verdeling van autoriteit.
Geen enkele laag overziet het geheel. Geen enkele actor beschikt over voldoende zicht en macht om het systeem alleen te corrigeren.
Die kloof — tussen kennis, autoriteit en correctie — is waar het systeem blijft functioneren, lang nadat het had moeten worden uitgedaagd.
8 Final Philosophical Layer – Procedural Truth and Structural Asymmetry
Judicial systems must decide on the basis of information formally presented to them. They do not reconstruct reality in full, but operate within procedural truth.
In the Horizon cases, institutional data and contractual assumptions formed the evidential foundation upon which decisions were made.
A structural asymmetry emerges.
One side controls the system that produces data, interprets it, and defends its reliability. The other must respond within a framework that presumes that same data is valid unless disproven.
This does not require intentional deception. It requires only incomplete information, complexity beyond verification, and institutional dependence on its own outputs.
Within such a configuration, justice can function correctly in form while remaining vulnerable in substance.
This is judicial violence in its structural sense: not intent, but the effect of procedural certainty operating at a distance from lived reality.
It is also where responsibility becomes both unavoidable and difficult to locate — because what is decided within the system is not always what is fully known beyond it, and what is known beyond it does not always arrive in time to change what has already been decided.
SLOTFILOSOFISCHE LAAG – PROCEDURELE WAARHEID EN STRUCTURELE ASYMMETRIE
Rechtssystemen moeten beslissen op basis van informatie die formeel aan hen wordt voorgelegd. Zij reconstrueren de werkelijkheid niet in haar geheel, maar opereren binnen procedurele waarheid.
In de Horizon-zaken vormden institutionele data en contractuele aannames de bewijsmatige basis waarop beslissingen werden genomen.
Er ontstaat een structurele asymmetrie.
De ene kant controleert het systeem dat de data produceert, interpreteert en de betrouwbaarheid ervan verdedigt. De andere kant moet reageren binnen een kader dat diezelfde data als geldig veronderstelt, tenzij het tegendeel wordt bewezen.
Dit vereist geen opzettelijke misleiding. Het vereist enkel onvolledige informatie, complexiteit die verifiëring overstijgt, en institutionele afhankelijkheid van eigen output.
Binnen zo’n configuratie kan recht in vorm correct functioneren, terwijl het in substantie kwetsbaar blijft.
Dit is juridische geweld in zijn structurele betekenis: geen intentie, maar het effect van procedurele zekerheid die opereert op afstand van de geleefde werkelijkheid.
Het is ook het punt waar verantwoordelijkheid zowel onontkoombaar als moeilijk te lokaliseren wordt — omdat wat binnen het systeem wordt beslist niet altijd volledig bekend is buiten het systeem, en wat buiten het systeem bekend is niet altijd op tijd arriveert om te veranderen wat al is beslist.
9 Micro-Addendum – Operational Presumption and Institutional Certainty
Formally, judicial systems are grounded in the presumption of innocence. However, in complex institutional environments a different operational dynamic can emerge.
Institutional outputs — such as system-generated financial data or organisational assessments — can acquire a practical authority that precedes critical scrutiny.
It is not that the system presumes guilt. Rather, institutional certainty can function as a de facto starting point of credibility, shaping the narrative that must then be actively dismantled by the accused.
This creates a structural asymmetry in which the burden of displacing an already stabilised interpretation rests heavily on the individual, particularly where underlying systems are opaque or inaccessible.
Within the Horizon context, what appears as neutral evidential input may already carry institutional weight, making legal process less a neutral evaluation than an effort to overturn a pre-existing structure of presumed correctness.
Micro-addendum – operationele veronderstelling en institutionele zekerheid
Formeel zijn rechtssystemen gebaseerd op het vermoeden van onschuld. In complexe institutionele omgevingen kan echter een andere operationele dynamiek ontstaan.
Institutionele output — zoals door systemen gegenereerde financiële data of organisatorische beoordelingen — kan een praktische autoriteit krijgen die voorafgaat aan kritische toetsing.
Het is niet zo dat het systeem schuld veronderstelt. Eerder functioneert institutionele zekerheid als een de facto vertrekpunt van geloofwaardigheid, waardoor een narratief ontstaat dat vervolgens actief moet worden ontmanteld door de beschuldigde.
Dit creëert een structurele asymmetrie waarin de last om een reeds gestabiliseerde interpretatie te ontkrachten zwaar bij het individu komt te liggen, vooral wanneer onderliggende systemen ondoorzichtig of niet toegankelijk zijn.
Binnen de Horizon-context kan wat op het eerste gezicht neutrale bewijslast lijkt, reeds institutioneel gewicht dragen, waardoor het juridische proces minder een neutrale beoordeling wordt dan een poging om een reeds bestaande structuur van veronderstelde correctheid te doorbreken.
10 The Limits of Recognition – When Reality Cannot Enter the System
In situations such as these, a fundamental paradox arises between what is directly observable and what can be institutionally recognised.
What is clearly visible and tangible in practice can disappear within formal structures as soon as it does not fit within recognised categories of evidence, order or procedure.
The result is that a situation which is unambiguous and urgent for the person concerned can be reduced, within the system, to something that is not recognised as such.
In such a context, one cannot simply ‘enter’ with reality itself and have it accepted as self-evident within a framework of law and order. What does not appear in the correct form is not necessarily regarded as relevant — even when it is right before one’s eyes.
This creates a tension between experience and recognition: between what happens, and what is permitted to count as an event.
De grenzen van erkenning – wanneer de werkelijkheid het systeem niet kan binnentreden
In situaties zoals deze ontstaat een fundamentele paradox tussen wat direct waarneembaar is en wat institutioneel erkend kan worden.
Wat in de praktijk duidelijk zichtbaar en ervaarbaar is, kan binnen formele structuren verdwijnen zodra het niet past binnen erkende categorieën van bewijs, orde of procedure.
Het gevolg is dat een situatie die voor de betrokkene ondubbelzinnig en urgent is, binnen het systeem kan worden herleid tot iets dat niet als zodanig wordt herkend.
In zo’n context kan men niet eenvoudig “binnenkomen” met de werkelijkheid zelf en deze als vanzelfsprekend laten gelden binnen een kader van wet en orde. Wat niet in de juiste vorm verschijnt, wordt niet noodzakelijk als relevant beschouwd — zelfs wanneer het direct voor ogen staat.
Dit creëert een spanning tussen ervaring en erkenning: tussen wat gebeurt, en wat mag meetellen als gebeurtenis.
11 Institutional Reality Revealed – Panorama (17 August 2015)
The Panorama broadcast brought early public visibility to the lived reality of Subpostmasters, with Jo Hamilton’s testimony making it unmistakably clear that the issue could not be reduced to individual error.
De uitzending van Panorama bracht de dagelijkse realiteit van de subpostmeesters al vroeg onder de aandacht van het publiek, waarbij uit de getuigenis van Jo Hamilton onmiskenbaar bleek dat de kwestie niet kon worden teruggebracht tot individuele fouten.
12 The Moment of Truth in the Equilibrium Exercise
In extended sequences of one-to-one encounters, one might expect that shared access to factual reality, combined with mutual recognition between participants, would generate moments of convergence — points at which interpretation, responsibility, and factual awareness temporarily align. A moment of truth, in a functional sense.
Within the framework of a balancing operation, such moments represent a transient equilibrium between different dimensions of understanding: what is known, what is acknowledged, and what is institutionally or socially workable.
However, this equilibrium is not always sustained. At the point where alignment becomes most direct, the system often reconfigures itself. Instead of stabilising around the convergence, there is a subtle displacement — a shift in framing, emphasis, or positioning that reduces the immediacy of what is present.
From this perspective, the balancing operation is not only the maintenance of coherence between competing elements, but also the continuous management of moments in which coherence threatens to become too explicit. The “moment of truth” appears as a structural possibility, yet it is frequently absorbed back into interpretative movement before it fully consolidates.
Horrible Car Crash Prank
27 jul 2011
Good Samaritans are asked to help out signalling to drivers around a car that crashed in a terrible accident. Soon, a police officer shows up to ask what
13 In a Short Summary
One might expect that shared awareness of the facts — and a degree of mutual familiarity — would naturally lead to moments of reflection and straightforward honesty. A moment of truth, so to speak. Yet it is striking how often, at precisely that point, the response is not engagement, but avoidance: a movement away from what is directly present, toward an escape from it.
Kort Samengevat
Je zou verwachten dat een gedeeld besef van de feiten — en een zekere mate van wederzijdse vertrouwdheid — vanzelf zou leiden tot momenten van bezinning en oprechte eerlijkheid. Een moment van de waarheid, om het zo maar te zeggen. Toch is het opvallend hoe vaak juist op dat moment de reactie niet bestaat uit betrokkenheid, maar uit ontwijking: een beweging weg van wat er direct aanwezig is, op zoek naar een uitweg.