Regarding the four aforementioned examples (Liam Allan, Ricky Jackson, the Putten murder case, and the large-scale Outreau affair), which are mentioned only briefly, what is being described is a distorted reality. An immensely tragic reality that is difficult to put into words.

It is a system failure in which a black-and-white situation is completely reversed. It is the tragedy of life that someone ends up in such a situation and is subjected to something with which they have no connection whatsoever.

To put it clearly: the impossible is made possible. It concerns the problem whereby a false picture can be created with ease, as in a candid camera clip (as is the case on almost every webpage, where a video of about a minute and a half appears in the final section).

It is important to understand that through a kind of trickery, someone can be drawn into something that in reality does not exist. Someone who has not experienced this themselves can hardly imagine what it is like to end up unjustly in a justice system in such an inconceivable way.

To be absolutely clear: this is entirely different from a situation in which someone tries to talk their way out of something where there is doubt.

It concerns a situation of systemic or structural failure (‘systemic failure’), in which external factors are used as leverage.

One can somewhat illustrate this with the image of someone with a vast digital divide, compared to someone with the skills of a seasoned IT professional. Or consider Diederik Stapel and scientific fraud, as described in part 2 of the website.

It is not the role of a diplomat to present the Dutch childcare benefits scandal or the Post Office scandal in the United Kingdom in a softened manner, where it was crystal clear that the lives of tens of thousands of people were unjustly destroyed. A fortiori, justice itself was used, and people were placed in a position where they could mislead the court.

It is inherent in a society that those in positions of authority have the ability to see society as it is and to take responsibility for it. Consider the unimaginable situation of Ricky Jackson, who spent 39 years in prison for a crime he did not commit, as a result of what a 12-year-old set in motion by, under immense pressure, giving testimony about something he had not seen, and who later confirmed this to a chaplain in the hospital where he was admitted almost 40 years later. Ricky Jackson ultimately endured a lifelong ordeal that should never have happened to him.

Such an occurrence is not a justice system in the true sense of the word. And then the question arises: what have you actually achieved when, in your role, you bring about something like this?

Uitgesproken onschuld

Wat betreft de voornoemde vier voorbeelden (Liam Allan, Ricky Jackson, de Puttense moordzaak en de grootschalige Outreau-affaire), die in enkele zinnen worden vermeld, gaat het om een verstoorde werkelijkheid. Een immens triest gegeven dat zich moeilijk in woorden laat vatten.

Het is een systeemfout waarbij een zwart-witsituatie volledig wordt omgekeerd. Het is de tragiek van het bestaan dat iemand daarin terechtkomt en iets overkomt waarmee er geen enkel verband bestaat.

Klaar en duidelijk gezegd: het onmogelijke wordt mogelijk gemaakt. Het gaat om de problematiek waarbij men moeiteloos een verkeerd beeld kan creëren, zoals in een candid camera-clip (zoals nagenoeg op elke webpagina in de laatste sectie een video van ongeveer anderhalve minuut staat).

Het is belangrijk te begrijpen dat men via een soort trucs iemand kan meeslepen in iets dat zich in werkelijkheid niet voordoet. Iemand die dat niet zelf heeft ondervonden, kan zich moeilijk voorstellen hoe het is om op zo’n ondenkbare wijze onterecht in een justitiesysteem terecht te komen.

In alle duidelijkheid: dit is totaal verschillend van een situatie waarin iemand probeert zich eruit te praten over iets waar twijfel over bestaat.

Het gaat om een situatie van systemisch of structureel falen (‘systemic failure’), waarbij externe factoren als hefboom worden gebruikt.

Men kan zich dit enigszins voorstellen met het beeld van iemand met een enorme digitale kloof, tegenover iemand met de vaardigheden van een doorwinterde informaticagebruiker. Of denk aan Diederik Stapel en de science fraud, zoals beschreven in deel 2 van de website.

Het is niet de taak van een diplomaat om op verbloemende wijze de toeslagenaffaire in Nederland of het Post Office-schandaal in Groot-Brittannië te benaderen, waar men kristalhelder wist dat het leven van tienduizenden mensen ten onrechte werd verwoest. A fortiori werd justitie ingezet en kwamen mensen in de positie om de rechtbank te misleiden.

Het is inherent aan een samenleving dat gezagsdragers het vermogen hebben om de samenleving te zien zoals die is en hun verantwoordelijkheid op te nemen. Denk aan de onvoorstelbare situatie van Ricky Jackson, die 39 jaar onschuldig in de gevangenis zat als gevolg van wat een 12-jarige in gang heeft gezet door onder immense druk een getuigenis af te leggen van iets wat hij niet had gezien, en die dit later ook bevestigde aan de aalmoezenier in het ziekenhuis waar hij bijna 40 jaar later werd opgenomen. Ricky Jackson heeft uiteindelijk vanaf zijn jeugd een lijdensweg doorgemaakt die hem nooit had mogen overkomen.

Zo’n gebeuren is geen justitiesysteem in de ware zin van het woord. En dan rijst de vraag: wat heb je dan bereikt wanneer je in je rol iets dergelijks tot stand brengt?