The Banality of Evil in Everyday Life

How ordinary routines, systems and silence can make wrongdoing possible

The banality of evil does not always appear in extraordinary moments or through people who consciously choose to do harm. Sometimes it emerges quietly, in everyday situations where routines, procedures and the desire to preserve normality become more important than asking what is right.

Most people do not wake up with the intention to cause injustice. They follow instructions, respect roles, protect their organisation and try to avoid conflict. But when responsibility becomes hidden behind systems and when nobody feels personally responsible for questioning what is happening, something important can disappear: the human being behind the situation.

A problem may remain invisible because the system has already decided that there is no problem.

It is difficult to find a black cat in a dark room — especially when everyone believes there is no cat.

The question is not only how evil can exist, but also how ordinary situations can allow harm to continue. How can people with good intentions become part of processes that fail to recognise suffering, mistakes or injustice?

The answer often lies in the small daily moments: the form that is processed but not understood, the complaint that becomes a procedure instead of a human story, the responsibility that is passed from one person to another until nobody feels responsible anymore.

Justice requires more than rules and structures. It requires the courage to see reality, to listen, and to ask the simple but essential question:

“What is the right thing to do here?”

Behind every failed system is a moment when someone could have looked closer, listened better, and remembered that a person was at the centre of the story.

De banaliteit van het kwaad in het dagelijks leven

Hoe alledaagse routines, systemen en stilzwijgen ervoor kunnen zorgen dat onrecht mogelijk wordt

De banaliteit van het kwaad verschijnt niet altijd in buitengewone situaties of door mensen die bewust kiezen om kwaad te doen. Soms ontstaat ze stil en onopvallend, in alledaagse situaties waarin routines, procedures en het bewaren van de schijnbare rust belangrijker worden dan de vraag wat juist is.

De meeste mensen beginnen hun dag niet met de bedoeling iemand schade te berokkenen. Ze volgen afspraken, respecteren hun rol, beschermen hun organisatie en proberen conflicten te vermijden. Maar wanneer verantwoordelijkheid verdwijnt achter systemen en niemand zich nog persoonlijk verantwoordelijk voelt om vragen te stellen, kan iets fundamenteels verloren gaan: de mens achter de situatie.

Een probleem kan onzichtbaar blijven omdat het systeem al heeft beslist dat er geen probleem is.

Het is moeilijk om een zwarte kat te vinden in een donkere kamer — zeker wanneer iedereen ervan overtuigd is dat er geen kat is.

De vraag is daarom niet alleen hoe kwaad kan ontstaan, maar ook hoe gewone situaties ervoor kunnen zorgen dat onrecht blijft voortbestaan. Hoe kunnen mensen met goede bedoelingen deel worden van processen die het lijden, de fouten of het onrecht van anderen niet meer herkennen?

Het antwoord ligt vaak in kleine dagelijkse momenten: een formulier dat wordt verwerkt maar niet begrepen, een klacht die een procedure wordt in plaats van een menselijk verhaal, een verantwoordelijkheid die van de ene persoon naar de andere wordt doorgeschoven tot niemand zich nog verantwoordelijk voelt.

Rechtvaardigheid vraagt meer dan regels en structuren. Ze vraagt de moed om de werkelijkheid te zien, te luisteren en steeds opnieuw de eenvoudige maar essentiële vraag te stellen:

“Wat is hier het juiste om te doen?”

“I

I